Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι ό,τι αντέχει στο χρόνο - γιατί τότε θα’χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες - αλλά ό,τι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα.Λιλή Ζωγράφου

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Enrique Perez

¨....΄Ερχομαι από μακριά.
Οι συλλέκτριες των κρόκων της Θήρας πορεύονται πλάι μου, κι από κοντά, παγεμένες με τον άνεμο το βόρειο, οι Μυροφόρες, ωραίες μες στα τριαντάφυλλιά τους και τη χρυσή των αγγέλων αντανάκλαση.
Γέμισα καθ' οδόν χώμα κιτρινωπό, κοκκινωπό, καστανό, ραβδώβσεις από πετρώματα σκούρα, μπλε και μωβ, σαν αυτά που βλέπεις παραπλέοντας τις ακτές της Κύθνου Αύγουστο μήνα.
Μια ευτυχία των ματιών, που είναι και της ακοής και της αφής και του νου, αφού η φύση γίνεται μελετητή ταυτόχρονα κι από όλες τις μεριές, ώσπου τελικά ν' αφομοιωθεί από τη δεύτερη μας υπόσταση, κείνην που ξέρει ενίοτε να γίνεται δέκτης εξαιρετικά σημαντικών και κατά τρόπο υπέροχο ακατανόητων πραγμάτων. Να γιατί ευγνωμονώ τους ζωγράφους. Για την ευγνωμοσύνη που δείχνουν κι εκείνοι απέναντι στην ύλη και στις δυνατότητες που τους προσφέρει να την μετασχηματίζουν και να της δίνουν έναν αέρα-μη φοβόμαστε τον όρο- αθανασίας." Ελύτης {ιδιωτική οδός}

"...Vengo de lejos.
Las recolectoras de azafrán de Tera van a mi lado, y cerca, llevadas por el viento del norte, las Santas Mujeres, bellas entre sus rosales y el reflejo dorado de los ángeles. En el camino me llené de tierra amarillenta, rojiza, café, de estrías de pierda, oscuras, azules y moradas, como las que se ven navegando por las costas de Kitnos en agosto. Una felicidad de los ojos que también del oído, del tacto y de la mente, pues la naturalesa puede estudiarse a la vez por todas partes, hasta que a final la asimile nuestra segunda sustancia, la que a veces sabe ser receptora de cosas excepcionalmente importantes y de un modo maravilloso incomprecibles. He ají por qué
agradezco a los pintores. Por el agradecimiento que también muestran ellos ante la materia las posibilidades que les ofrece de transfigurarla y conferirle un aire de -no tenamos el término-inmortalidad.¨ Elytis de Camino privado trad. de F T Córdova

18 σχόλια:

Κατερίνα είπε...

Μ' αρέσει που τα γράφεις και στα Ισπανικά! Άντε να γνωρίσουμε και Ισπανούς!
Καλή συνέχεια κι εδώ!
Εδώ θέλει μελέτη!
Πολύ μελέτη!
Φιλάκια!
Καλό βράδυ!

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Ισπανικά και όχι μόνο, Κατερίνα, και τέχνη και λόγο!
Εμ' τι...
Φιλάκια και στις δυο σας.

mareld είπε...

Κατερίνα μου!!

Καλώς ήλθες στο τζιβαέρι μου...
Ισπανούς θα γνωρίσεις σίγουρα.
Τα ισπανικά θα τα αναλάβουν τα κυκλάμινα..αυτά ξέρουν..
Φιλάκια!

mareld είπε...

Καλώς ήλθες, κοχύλι μου!!
Όταν σε πάρει λίγο το ντουέντε..εσύ ξέρεις, είναι σαν να σε πάρει το κύμα..αλλά με βγάζει σε σίγουρο λιμάνι..πάντα σε μια αρένα!!!
Φιλάκια!

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Πρόσεχε μόνο τους toros, κορίτσι μου, μείνε καλύτερα με τα venados.
Πρωινά φιλάκια από τη σκούρα και κρύα Αθήνα.

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Καλημέραααααααααααααα!
Εκεί ξημέρωσε;
Έτσι πέρασα να δω τι κάνεις.

mareld είπε...

Eδώ δεν ξημερώνει…
Άκου, φίλε Στράτο!! Όταν έρχεσαι και δεν με βρίσκεις χτύπα δίπλα στις σπηλιές..συχνάζω στην παρέα του Vicente αλλά και του Τοmatito.

Κατερίνα είπε...

Καλό βράδυ! Πάω στις σπηλιές για να σε βρω κι εγώ.
Φιλάκια

mareld είπε...

Katerina!! por favor!!
Μην βγαίνεις μες στα ξεροβόρια!!!

Κατερίνα είπε...

Εδώ εννοείς μαρελντάκι μου; Το ξέρω ντε το τζιβαέρι!
Φιλάκια και καλό βράδυ!
Εδώ θα έρχομαι να κάνω κούρα, από αύριο.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Το κείμενο του Ελύτη δείχνει τον τρόπο να βλέπουμε τη φύση και τον κόσμο. Κι όχι μόνο ο Ελύτης γενικά οι ποιητές. Πόσες φορές προσπερνούν την ομορφιά οι άνθρωποι κοιτάζοντας, αλλά χωρίς να βλέπουν! Πόσο συχνά οι άνθρωποι συνηθίζουν την ασχήμια ώστε στο τέλος να τους φαίνεται για φυσιολογική κατάσταση; Γι αυτό (και γιαυτό) χρειαζόμαστε τους ποιητές. Για να μας μαθαίνουν να βλέπουμε! Εσύ όμως, αν κρίνω από τις επιλογές σου και τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, δεν χρειάζεσαι τους ποιητές, γιατί μάλλον είσαι μια από αυτούς. Κι αν θα τους χρειαστείς, θα είναι για να βλέπεις βαθύτερα...

mareld είπε...

Αγαπητέ Φαίδωνα!

Η ποιητική σου αύρα μαζί με των άλλων που αφήνουν την δική τους..και από την αύρα της Σαπφώς μέχρι του Ελύτη, οι μουσικές νότες της ψυχής, συνέθεσαν αυτή τη θεϊκή μουσική συμφωνία, που έχω τη τύχη να απολαμβάνω αυτή τη στιγμή ,εδώ στο δάσος που μένω και την καταχνιά την κόβεις με το μαχαίρι. Η ποίηση είναι και για τους φίλους Ισπανούς που την μεταφράζουν και τους αρέσει.
Σας ευχαριστώ όλους σας!

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Μάρελντ μου, να έχεις κατά νου πως δεν βλέπουν όλοι οι άνθρωποι το πολύτιμο αγαθό της αθωότητας και του ενθουσιασμού για τη ζωή και την τέχνη! Μερικοί μάλιστα δεν μπορούν να διαννοηθούν πως ο κόσμος μπορεί να είναι και διαφορετικός από την εικόνα του κόσμου που έχουν φτιάξει για τον εαυτό τους! Αν τα έχεις αυτά συνεχώς υπ' όψη σου, θα προσπερνάς με ευκολία, όσα πρέπει να προσπερνάς!

mareld είπε...

Αγαπητέ μου, Φαίδωνα!
Η ζωή με έχει κάψει πολλές φορές αλλά όλο και πιο χλωρή ξαναφυτρώνω κάθε Άνοιξη. «Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα!»
Στη Γρανάδα έχω ένα ζευγάρι φίλους, το Μανόλο και την ΄Αννα. Ο Μανόλο έχει αδερφό τον Λουίς Γ Μοντέρο, τον πιο σημαντικό ποιητή της Ισπανίας σήμερα. Ο Λουίς είχε σχέση πατέρα παιδιού με τον αγαπημένο μου Ρ Αλμπέρτι.
Αυτό το ποίημα που σου αφιερώνω το έχω πάντα μαζί μου.

Σύνοψη
Δεν υπάρχει ελευθερία που να μη γνωρίζω,
Ούτε ταπείνωση η φόβος
που να μη μ’έχουν υποτάξει.
Γι’ αυτό και ξέρω από αγάπη,
Γι’αυτό δεν συλλογίζομαι το σώμα που σου δίνω,
Γι’ αυτό προσέχω τόσο τα λόγια που σου λέω.
Λουίς Γ Μοντέρο

Επειδή έχω μάθει να προσέχω τα λόγια μου,
Σου λέω: είσαι ένας άνθρωπος,
Αξιολάτρευτος!

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Χαίρομαι αφάνταστα που κάθε άνοιξη φυτρώνεις πιο χλωρή.Η γνωριμία σου με αξιόλογους Ισπανούς που έχουν κοντά τους ένα τόσο σημαντικό ποιητή, είναι μεγάλο κέρδος για σένα και γι αυτούς. Το ποίημα υπέροχο. Σ' ευχαριστώ , όπως και για τα τόσο ωραία λόγια που είχες για μένα, υπερτιμώντας με. Να' σαι καλά
και ν' ανθίζεις πάντα.

mareld είπε...

Άκου, αγαπητέ φίλε μου!
Στα 33 μου αφού είχα περάσει από φωτιά και ατσάλι αποφάσισα να πετάξω από πάνω μου, ότι είχε χρώμα μαύρο η γκρίζο. Το ετοίμαζα πολλά χρόνια. Ήταν απαραίτητο. Όταν στο εργαστήριο που διαβάζαμε αναλυτική Χημεία πρωτοείδα κολόνες χρωματογραφίας μου ήρθε η σύλληψη ότι κάπως έτσι θα μπορεί κανείς να καθαρίσει και την ψυχή του, από όλα τα άχριστα, που δεν τον αφήνουν ούτε την αναπνοή του να απολαύσει. Μελέτησα Karen Xorney και Ρόλλο Μέη και έκανα βουτιά που κράτησε μήνες. Ήταν φοβερά επώδυνη. Είχα κατά νου, τα λόγια του Κίρκεγαρντ « Τόλμη σημαίνει αγωνία, αλλά έλλειψη τόλμης σημαίνει απώλεια ταυτότητας». Όταν συνήλθα κατάλαβα τι θα πει ζωή και άρχισα να μιλάω κατά το πλείστον αυτό που μου υπαγορεύει η καρδιά μου.
Νιώθω μεγάλη χαρά που γνώρισα τη παρέα σας.
Σε ευχαριστώ για το φως που μας σκορπάς τόσο απλόχερα.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Προσπαθώντας να εξηγήσεις κάποια πράγματα για τον εαυτό σου, αποκαλύπτεις λίγο - λίγο και κάτι για σένα. Είναι ένα υπέροχο σχολείο ζωής να μαθαίνεις τις εμπειρίες του διπλανού σου και να πλουτίζεις μ' αυτές την ανθρωπιά σου. Ο Καθένας μας έχει φως Μαρελντάκι. Όποιος παίρνει φως, σημαίνει πως λίγο πριν έδωσε στους άλλους!

mareld είπε...

Αγαπητέ μου, φίλε!
Ναι!
Η προσφορά σε φέρνει πιο κοντά ουσιαστικά στο δικό σου Είναι γιατί σου σπάει τον κλοιό του μικρού σου εγώ. Σε απελευθερώνει και σε γεμίζει χαρά και αισιοδοξία. Νιώθεις ξεκάθαρα τα όριά σου αλλά και την ανθρώπινη απεραντοσύνη από το Είναι στο Γίγνεσθαι