Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι ό,τι αντέχει στο χρόνο - γιατί τότε θα’χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες - αλλά ό,τι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα.Λιλή Ζωγράφου

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

Προς την Πλανητική Σκέψη Κ Αξελός



Παιχνίδι!
Έλαβα πρόσκληση από τη Γητεύτρια μας

Οδηγίες
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.




H σελίδα 123 και τα παθήματά μου..


123! Δεν μου αρέσει..βλέπω μπροστά μου παρέλαση 1 2 3. Δεν έχει ελεύθερη κίνηση, αεράτη και ας έχει αλληλουχία. Μα ένας αριθμός είναι και τίποτε
περισσότερο. Καλύτερα θα μου άρεσε ας πούμε η σελίδα 85..η 110.

Η 123 όμως στου
Χειμωνά..

Συνήθισα να δέχομαι τα πιο ανόμοια πράγματα
Στις αλλαγές τις πιο απότομες ν' αντέχω
Ωραία ακούγεται..
Μα! Δεν είναι μόνο η σελίδα. Ξαφνικά νιώθω ότι κάτι μαγικό
απόκτησε αυτό το νούμερο 123 και θα πρέπει να ψάξω σε όλα μου τα βιβλία μήπως και κάποια έκπληξη κρύβεται ακριβώς στη σελίδα 123.
Mareld! Κάτσε καλά! Πάρε ένα βιβλίο από δω δίπλα σου και άνοιξέ το στη σελίδα 123.
Δεν γίνεται, πάω να ψάξω για την σοκολάτα μου τη
Marabou.
Marabou! Αυτό κάτι μου λέει.
παράγραφος 6
Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
Κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου οπού είχε αυτοκτονήσει,
Ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να
τηνε λησμονήσει.

Δεν ήταν στη
σελ 123 αλλά η παράγραφος ταίριαζε τέλος πάντων, Καββαδίας είναι αυτός.

Να μπροστά μου το έχω και δεν το έβλεπα.
Τα μεγάλα ερωτήματα!
Lou Marinoff! Εδώ θα ψάξω.
" Ίσως ποτέ να μην μπορέσετε να κάνετε τον εαυτό σας χαρούμενο ή λυπημένο ή αδιάφορο με τη θέλησή σας, αλλά μπορείτε να επιλέξετε να τοποθετήσετε τα συναισθήματά σας σε ένα μεγαλύτερο χάρτη"..
Τι! Τα συναισθήματά μου σε χάρτη; Μα τι
είναι δρόμοι, δάση, βουνά; Φεύγω γρήγορα.

Κοιτάζω δεξιά.
Joseph Conrad! Προσωπικό ημερολόγιο! Τέλεια!
123, με ολίγον χτυποκάρδι!
.."χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους εύλογους φόβους των ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστών, [μέχρι
εδώ καλά] δεν μπορώ να πιστέψω ότι μια γυναίκα -ουσιαστικά καταδικασμένη από τους γιατρούς-".. Μυρίζει αρρώστια, θάνατος..ΦΕΎΓΩ..

Ρόβερτ Μούζιλ! "Ο Ανθρωπος χωρίς Ιδιότητες".
Ας δούμε τι κρύβει η
σελ 123..
Και όπως ο σκύλος, περιτειχισμένος με συναίσθημα, τον ακολουθεί κατά πόδας, έτσι μπήκε και η Διοτίμα υπό σοβαρή και αντικειμενική καθοδήγηση στο απέ
ραντο τοπίο του έρωτα.

Όλα καλά..το σκύλο τι τον ήθελε; μου τη χάλασε. Φεύγω. Πάω, βόλτα.

Επιστρέφω με λαχτάρα για κάτι εξαίσιο. Φως! Χαρά! Ερωτισμό!

Εδώ ήσουνα και δεν σε έβλεπα..
Μάρκες! Από τις αδυναμίες μου. "Η αφήγηση ενός ναυαγού"
Σίγουρα σε κάποιας Ναυσικάς την αγκαλιά θα έπεσε.

123!!!" Θέλω να Πεθάνω"

Ε! Όχι!
Εδώ σταματάω το ευλογημένο το παιχνίδι που όλα είναι ένα παιχνίδι και το είπαν τόσοι και τόσοι..όπως ο Σίλερ στα Γράμματα για την αισθητική παιδεία του ανθρώπου, γράφει: " Ο άνθρωπος δεν παίζει παρά εκεί όπου είναι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης, και δεν είναι ολοκληρωτικά άνθρωπος παρά εκεί που παίζει".
Ξαναγύρισα στην αφετηρία μου, στον
Κώστα Αξελό, στο βιβλίο του, Προς την ΠλανητικήΣκέψη. Αυτό διάβαζα αλλά ήθελα να παίξω τίμια και να ψάξω λίγο.

Παρ' όλα αυτά δεν κινείται μέσα στη διάσταση του ερωτήματος: τι είναι τέχνη; Η αλήθεια της τέχνης του διαφεύγει γιατί κινείται πολύ βιαστικά μέσα στον κόσμο του πλανητικού
μουσίου, ρωτώντας για όλα όσα υποπίπτουν στην αντίληψή του. Εντούτοις και όταν δεν σκέπτεται την τέχνη, αλλά κάνει συγκριτική αισθητική, αφήνεται πολλές φορές ν' αγγιχτεί απ' το ουσιώδες και έτσι φροντίζει να υποδείξει πως "για κάθε ιδιοφυή ζωγράφο υπάρχει, στη ζωγραφική, μια αλήθεια"

10 σχόλια:

Κατερίνα είπε...

Βιαστικά φιλιά! Καλό Σ.Κ!

γητεύτρια είπε...

Θάλασσά μου!

Εξαιρετική ανάρτηση! Χωρίς υπερβολή, αν και ψαράκι ακόμα στην ιστόσφαιρα, μας ψάρωσες! ;)
Χειμαρρώδης και καταπληκτική όπως πάντα!
Θα σταθώ κι εγώ στον Αξελό φυσικά! Δεν το έχω διαβάσει και με έκανες να πάω να το πάρω.
Σ' ευχαριστώ ειλικρινά για την ανταπόκριση! Είσαι υπέροχη!

Πολλά πολλά φιλιά!

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Ας χρησιμοποιήσω κι εγώ την ίδια έκφραση με την Γητεύτρια: μας "ψάρωσες"!!! Κυριολεξία.
Τι άλλο να πω... Πολύ όμορφο παιχνίδι το έκανες μωρέ! Μάλλον έτσι θα έπρεπε να το παίξουμε. Μπράβο σου, κορίτσι της θάλασσας!!!
Αλλά πολύ μου άρεσε και τούτο:
"Ο άνθρωπος δεν παίζει παρά εκεί όπου είναι άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης, και δεν είναι ολοκληρωτικά άνθρωπος παρά εκεί που παίζει".
Πάντως το έπαιξες τέλεια (και τίμια), κάτι παρόμοιο μου συνέβη κι εμένα, αλλά έλα που οι όροι του παιχνιδιού ήταν τέτοιοι...
Την καημένη την Κατερίνα σκέπτομαι με τα μπερδέματά της στη σύνδεση. Σίγουρα θα μας μάγευε...

mareld είπε...

Κατερίνα μου!
Κυκλαμινάκι μου!
Τα βιαστικά φιλιά είναι τα πιό ωραία.
Συνήθως έρχονται στα όνειρα, ξυπνάς το πρωί και όλη μέρα τα ψάχνεις!
Φιλά και αγκαλίτσες!

mareld είπε...

Υακινθάκι μας!

Από τα 5χρ-11χρ μου,ψάρευα όλο το καλοκαίρι με το πατέρα μου.
Εκεί έμαθα τι θα πει ζωή και τι θα πει άνθρωπος.
Στη συνέχεια μπορώ να πω ότι όλα υπήρξαν σαν μια επανάληψη.
Χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση. Ήμουν άυπνη και απλά ακολουθούσα την ανάσα μου.
Εγώ ευχαριστώ που σας νιώθω κοντά μου.
Φιλάκια!

mareld είπε...

Στράτο μου!
Πάντα έχεις ένα γλυκό λόγο να πεις και όχι μόνο. Μου αρέσει! Κάθε φορά που έρχεσαι αφήνεις και λιγο αλμύρα.
Φιλάκια!

Βάνα Κ. είπε...

'Και μια μέρα που γύριζαν μόνοι με τ'αυτοκίνητο από την θάλασσα εκείνο το καλοκαίρι, μισοζαλισμένη από τον ήλιο, με το κεφάλι της γερμένο στον γυμνό του ώμο,είχε σηκώσει το πρόσωπό της προς τα πάνω, μισο-αθώα μισο-τολμηρά, παίζοντας πρόωρα την μεγάλη κοπέλα, και του'χε πει:"Μπαμπά, φίλα με όπως φ-φ-φιλάς τη μ-μ-μαμά". Μισοζαλισμένος κι αυτός από τον ήλιο, νοιώθοντας μια ηδονική κούραση ύστερα από ένα ολόκληρο πρωινό που κυλιόνταν μες στο δυνατό κύμα,χαμήλωσε τα μάτια και είδε πως η μια τιραντούλα του μαγιό της είχε πέσει στο μπράτσο της και φαινόταν η ρώγα της, εκείνο το σκληρό τσίμπημα μέλισσας που ήταν η ρώγα της. "'Ο-χ-χ-χι",της είπε-κι έμειναν και οι δυο άναυδοι. ' Φίλιπ Ροθ.( Η ανάμνηση του Παραδείσου).
Καλή μου Γητεύτρια, πες μου κάτι: Γιατί τόση επιμονή με την 123 σελίδα και ειδικά με αυτές τις παραγράφους. Τι θα βγει από όλο αυτό; Μήπως βάζοντας τα όλα μαζί βγαίνει κανένα καινούργιο εγχειρίδιο-πάζλ μοντέρνας αφύπνησις; Κορίτσι μου κάνω πλάκα.
Μαζί με την Μαρέλντ, είσαστε υπέροχες.
Αγάπη πάντα,
Βάνα.

γητεύτρια είπε...

Βάνα μου έτσι το ξεκίνησαν το παιχνίδι κι εγώ το βρήκα γοητευτικό. Μου αρέσει αυτό το σουρρεαλιστικό αποτέλεσμα που περιέχει «κοψίδια» ποίησης και λογοτεχνίας. Έτσι λέμε τα αποσπάσματα ποίησης και λογοτεχνίας! Καλά δεν περνάμε; Δε φτιάχνεις κι εσύ ένα μπλογκάκι;

Καλησπέρες και φιλιά σε όλους!

mareld είπε...

Γλυκές μου υπάρξεις!

Η σελίδα 123 και εμείς!
"Το σύμπαν κινείται πάνω σε μια ατέλειωτη ποικιλία ρυθμών: αστρικοί ρυθμοί, ηλιακοί ρυθμοί, εποχιακοί ρυθμοί, ημερονύχτιο..
Και ο ανθρώπινος οργανισμός, ως μέρος του σύμπαντος, λειτουργεί επίσης πάνω σε μια πολύ μεγάλη ποικιλία ρυθμών: κυτταρικοί ρυθμοί, οργανικοί ρυθμοί, βιολογικοί ρυθμοί..
Είναι ένας νόμος παγκόσμιος, ο νόμος του ρυθμού που ορίζει την ίδια τη ζωή σε όλες τις μορφές της.
" Ο ίδιος ποταμός ζωής που τρέχει στις φλέβες μας, νύχτα μέρα, διασχίζει τον κόσμο ολόκληρο χορεύοντας σε ρυθμικούς παλμούς".
Η σελίδα 123! Με το παιχνίδι γελάσαμε, ευχαριστηθήκαμε, ψάξαμε, ήρθαμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, μάθαμε για πολλά βιβλία και μέσα σε αυτή τη ροή, ένιωσα σα να στήσαμε όλοι μαζί ένα χορό με μουσική πρωτόγνωρα απολαυστική.

Βάνα μου! Γράφεις εκπληκτικά όμορφα γιατί είσαι όμορφη και γιατί γράφεις άμεσα.
" Αυτός που διαχέεται σαν πηγή θα βρει Αναγνώριση" Ρίλκε
Το αφιερώνω με αγάπη σε όλους σας γιατί σας ταιριάζει.
Η Αναγνώριση δεν αφορά μόνο τους άλλους, αλλά κυρίαρχα το δικό μας
κομματιασμένο Είναι που μας βγάζει έξω από την ομορφιά της ζωής.
Φιλιά!
Μαρ

mareld είπε...

Βάνα μου!

Στα κρίνα του καλοκαιριού, θα βρεις τραγούδια που πιστεύω,θα σου αρέσουν.

Φιλάκια!